Η ΤΥΧΕΡΗ ΜΟΥ ΜΕΡΑ…
Ήταν εκεί γύρω στα 6 όταν μπήκα για πρώτη φορά σε μια άδεια τάξη χωρίς θρανία.
Από τότε όπως και όλοι οι ομότεχνοί μου περάσαμε ατελείωτες ώρες μέσα σ΄αυτές τις ψηλοτάβανες αίθουσες, να μαθαίνουμε να δημιουργούμε και να μιλάμε σε μια καινούργια γλώσσα από το τίποτα, με εργαλεία μας το σώμα μας, τη φωνή μας, το ρυθμό μας, που δεν έπαψαν να μας εκπλήσσουν ποτέ για το πόσο ανεξάντλητα και ατίθασα είναι.
Έμαθα να φαντάζομαι και να δημιουργώ ιστορίες.
Έμαθα για τις μουσικές του κόσμου όλου, να γίνομαι μέρος του συνόλου, να πειθαρχώ, να γελάω, να μη φοβάμαι να είμαι αστείος.
Και τι χρησιμεύουν όλα αυτά?
Οι τέχνες αυτό που κυρίως καλλιεργούν είναι την ικανότητα να αναγνωρίζεις την κάθε στιγμή ως σημαντική και μοναδική, να είσαι διαθέσιμος και έτοιμος να δεχθείς κάθε τι καινούργιο, να μιλήσεις αλλά και να ακούσεις έναν άλλο τρόπο σκέψης, να μάθεις την ιστορία αυτού του κόσμου .
Όλα τα παραπάνω είναι αναμφίβολα τα εργαλεία για μια πιο πλούσια ζωή.
Εμείς λοιπόν που βιώσαμε αυτή τη μακρόχρονη εμπειρία τόσο ως μαθητές αλλά και ως επαγγελματίες, έχουμε την ανάγκη να την μεταφέρουμε στους πιο νέους ανθρώπους. Να βάλουμε ένα λιθαράκι στο να έχουμε πιο ευαισθητοποιημένους συνομιλητές, να φτιάξουμε όλοι μαζί ένα πιο ζωντανό και δημιουργικό διάλογο, γεμάτο υγεία, αντίληψη, επιθυμίες, χαμόγελα.
Μια πανδαισία κίνησης, συναισθημάτων, ακουσμάτων και δημιουργίας. Μικροί και μεγάλοι, σε ομαδικά και ιδιαίτερα μαθήματα έχουν την ευκαιρία να μυηθούν σε διάφορες καλλιτεχνικές δραστηριότητες.